Dinah Hagedoorn, Kievit 5, 9685 CD  Blauwestad, 06 189 27 098

Verslagen uit eigen praktijk

Een spirituele sessie:

Soms heb je een sessie die je in een lijstje wilt plakken.
Ik had een eerdere sessie met Janna (fictieve naam) gedaan die al net zo bijzonder verliep. Alles speelt zich bij haar af op een spiritueel niveau en ze gaat gemakkelijk door alle lagen van het bewustzijn heen, er komen nauwelijks aardse dingen aan te pas. Ik ga daar helemaal in mee en zie en voel wat er bij haar gebeurt. Wederom bereid ik mij voor op een niet-alledaags avontuur door de ziel van de mens.
Ze weet het eigenlijk allemaal wel, zegt ze, maar ze blijft ergens in vastzitten en kan dingen maar niet genoeg doorgronden om een positief effect te sorteren. Wat ze dit keer wil veranderen maakt ze duidelijk: haar derde oog werkt onvoldoende. Alsof er glas voor zit wat haar pijnigt en een verbinding blokkeert. Dat geeft spanning, pijn en verdriet, en daar wil ze van af. Ze begrijpt niet waar het vandaan komt. Ze mist ook herkenning bij mensen die haar niet zien zoals ze werkelijk is. En het houdt allemaal verband met elkaar.

Janna ontdekt via verdere exploratie kristallen van zeoliet in een groot gat in de buurt van haar derde oog. (Het woord kende ze niet, maar ze noemde het steevast een bouwstof. Google leert achteraf dat zeoliet een mineraal is dat zout afscheidt!) Hoe treffend!
Ze gaat kijken wat daar mis is. De wanden zijn roze, beschadigd van het zout dat de zeolieten afscheiden omdat ze hun werk niet goed kunnen doen. Ik laat de oorzaak van deze omstandigheden binnenkomen.
Dan krijgt ze het signaal in haar vroegere jeugd te gaan kijken toen ze nog niet geboren was. Dit leidt haar terug naar het moment waarop deze omschakeling is ontstaan: de baarmoeder. Het is er benauwd en klein. Ze voelt verdriet, maar dat heeft niet met haar moeder te maken. Hier lag wel de trigger, een belangrijk omslagpunt. We laten dit eerst weer los om later naar terug te keren.

Eerst mag ze naar een plek waar ze helemaal thuis en gelukkig is. Het doet haar terechtkomen in een oceaan. Als ze wil, kan ze samensmelten met elke verschijningsvorm, zoals een bloem of een boom. Met haar soortgenoten beoefent ze “dit prachtige spel”. In vrijheid een vorm aannemen waar je je prettig bij voelt. Het volmaakt gelukkige gevoel verankeren we in haar buik. Het anker van volmaakte verbondenheid!
Daarna maakt Janna zich klaar om een aards leven te gaan leiden. Ze heeft geen indruk van een eerder leven op aarde. Waarom ze voor deze ouders koos? Haar keuze had te maken met de liefde voor haar vader die uit dezelfde bouwstoffen zou bestaan. Tranen springen in haar ogen, er is geen herkenning van een eerder leven samen. De moeder speelt geen rol om iets mee te doen. Haar missie? De mensen op aarde leren zich te verbinden met hun omgeving: liefde leren delen.
Vervolgens gaan we weer naar het omslagmoment in de baarmoeder. Wat heeft de ziel besloten, waarom is die belangrijke verbinding gestopt? Daar heeft de ziel zelf om gevraagd, naar blijkt, want ze was bang, en ze voelde zich fysiek opgesloten. Ze wilde het niet meer aanschouwen. Met dezelfde hulp om de verbinding af te sluiten, is de verbinding ook weer geopend en heeft ze zich kunnen bevrijden uit de benauwdheid en de angst.
We helen wat er geheeld moet worden en Janna checkt of de verbinding is hersteld. Dat is het geval, de zeolieten kunnen weer goed functioneren. De verbinding van haar derde oog is nu ook verbonden met haar eigen ogen en met haar hart. De spanning is weg, het gevoel van pijnlijk glas is weg en ze kan zich helemaal openen om zich weer verbonden te voelen met de mens en de natuur. Haar oorsprong is onlichamelijk. Janna is vrijwillig naar de aarde is gekomen en was niet gewend aan een fysiek lichaam. Ze heeft haar herstelde verbondenheid door het hele lichaam gevoeld. Elke cel is er nu van doordrongen en als ze weer heimwee heeft naar het vrije leven van haar oorsprong, hoeft ze alleen maar het sterke anker in haar buik te bevoelen om te weten dat het er is. Opgelucht en zeer blij verlaat ze mijn praktijk. Ze vond het: top! Net als de vorige keer.


Een verslag van een eigen, zeer indringende ervaring:

Ik zat net in het eerste jaar van de Tasso-opleiding toen ik tijdens een skivakantie ’s avonds in bed besloot te gaan oefenen met een aangeleerde techniek. Ik was zogezegd dit keer mijn eigen cliënt.
Mijn herinneringen gingen terug naar een situatie dat ik als klein meisje wegens ondeugendheid in m’n slaapkamer werd opgesloten. Deze gebeurtenis bracht nogal wat bij me teweeg (weet ik nog heel goed!), waarom ik deze ervaring dan ook als ‘ingang’ gebruikte voor de oefening.

In plaats van de opgelegde straf lijdzaam te ondergaan, verloor ik in mijn kamer alle controle. Ik schreeuwde de longen uit m’n lijf en maakte kabaal door met de voeten keihard tegen een hardboard wandje te stampen, zodat mijn wanhoop niemand in huis kon ontgaan. Ook al zou ik er dwars doorheen schoppen, het deerde me niet, zo ontredderd was ik.

(Het beviel me helemaal niet dat er zoveel razernij uit zo’n klein meisje kon komen, wat voelde ik mij achteraf slecht! Zo’n vreselijk kind verdienden mijn ouders niet. Dat is wat ik mijzelf inprentte.)

Gedurende schopbewegingen (herhaling van mij als kind) kwam ik terecht in een ervaring van een geketende vrouw in een middeleeuwse kerker. Ik zag een metershoog ijzeren hek voor me en voelde het hooi van de slaapplek nog knisperen.
Tussen mijn huilbuien en de aanvallen van wanhoop en indrukken door die de ‘andere wereld’ mij bezorgde, schreef ik als een bezetene diezelfde nacht alles op wat er gebeurde en wat ik voelde. Bijzonder was dat het allemaal tegelijkertijd gebeurde, alsof ik ook in de toekomst kon kijken en wist dat het slecht met de vrouw zou aflopen. De indrukken waren onvoorstelbaar helder, tastbaar bijna.

Volgens de toenmalige rechter had de vrouw (ze werd als heks bestempeld) haar zoontje vermoord. In werkelijkheid wilde ze haar zoon juist redden van een gif dat het per ongeluk had ingeslikt. Onder erbarmelijke omstandigheden werd zij genadeloos in de kerker gesmeten. In de steek gelaten door alles en iedereen. In de koude ruimte kreeg ze elke vorm van ellende te verduren die de zogenaamde ‘hoeders van het gezag’ op haar mochten botvieren. De mannen van zich afschoppen mocht niet baten. Totdat ze uiteindelijk bezweek.

 

Terug naar de huidige tijd: de volgende twee dagen kreeg ik tijdens het skiën regelmatig spontane huilbuien, steeds ervoer ik nog het ongelooflijk grote verdriet van de vreemde vrouw die in mij huisde.
Vanuit Oostenrijk belde ik een regressietherapeut en vertelde ik huilend het verhaal. Eenmaal thuisgekomen heeft ze mij via ‘innerlijk kindwerk’ geholpen om op een goede manier afscheid van de vrouw te nemen en haar te verzoenen met haar gestorven kind. Mijn innerlijk ‘bevroren’ meisje is bevrijd, geheeld en in mij geïntegreerd.

Deze regressiesessie leerde mij de vele ‘gewonde’ kinderen in mij beter te begrijpen en te koesteren en ze zo mogelijk allemaal te helen. Anders had ik mij misschien m’n hele leven afgevraagd waarom ik zo’n vreselijk opstandig kind was dat haar ouders zoveel verdriet bezorgde… Ik was degene die verdriet had! Boosheid en opstandigheid is het gif van onverwerkt verdriet.