Dinah Hagedoorn, Kievit 5, 9685 CD  Blauwestad, 06 189 27 098

Aanvullende informatie en vragen

Bevroren stukjes kind in ons

In de kern van ieder mens zit nog altijd dat prachtige, pure kindje dat nog precies weet wat goed voor hem is. Zo’n innerlijk kind heeft in aanleg wijsheid, liefde en zelfrespect. Die mooie eigenschappen kunnen geleidelijk ondergesneeuwd raken door een laag pijnlijke emoties en ervaringen.
Een negatieve ervaring kan te sterk zijn geweest om te verwerken. Of je kon (of mocht) er niet over praten. Misschien werd zelfs gezegd dat je je niet zo moest aanstellen.
Op zo’n moment zet je instinctief een overlevingsstrategie in. Een stukje van jouw persoonlijkheid blijft echter in die negatieve ervaring steken. Dat stukje kind bevriest dan als het ware om geen pijn (meer) te voelen. In regressie mag dat deel van jou dat toen is blijven stilstaan, na heling weer meegroeien met jou. Zulke bevroren stukjes kind dragen we door de tijd allemaal in zekere zin in ons mee. Maar zolang het ons niet echt in de weg zit, is therapie minder noodzakelijk. 

We hebben onszelf niet gemaakt

Wie we zijn en hoe onze keuzes als volwassene tot stand komen, is vooral een samenspel van genen, biologische, sociale, economische, politieke en gezinsfactoren. De belangrijkste zaadjes van dat proces zijn dus al gelegd voordat we groot genoeg waren om ons bewust te zijn van een eigen identiteit. Die wetenschap ontslaat ons meteen van de voornaamste verantwoordelijkheid over wie of wat we geworden zijn. Van een kind kun je die verantwoordelijkheid immers (nog) niet vragen en wanneer we groter worden, zijn we alweer heel veel dingen uit onze kindertijd vergeten.
Versterkt door het feit dat het overgrote deel (90%) van al ons doen en laten op een onbewust niveau wordt aangestuurd, hebben we geen weet van onze drijfveren en onvoldoende controle over allerlei gevoelens die ongewild naar voren treden. 

Schuld en schaamte

Veel kinderen die met (geestelijke) verwaarlozing, mishandeling, manipulatief- of pestgedrag te maken krijgen, hebben last van schuldgevoelens. Vanuit hun loyaliteit naar de ouder(s)/verzorger(s) toe wijten ze nare gebeurtenissen vooral aan het eigen gedrag, en dan is het ontwikkelen van een negatief zelfbeeld nog maar een klein stapje. 
Zo’n patroon wordt vaak doorgetrokken naar de volwassenheid en dit staat de persoonlijke ontwikkeling in belangrijke mate in de weg.
Vooropgesteld: een kind is nooit schuldig aan hoe het er thuis aan toe ging. Indien nodig vormt dit een wezenlijk aspect van de sessie die erop is gericht jou weer terug in je oorspronkelijke kracht te zetten. Een belangrijk moment waarop jij jezelf en anderen kunt vergeven, het in ieder geval kunt loslaten. 

Slapende herinneringen

Sommige herinneringen hebben we paraat. Andere herinneringen slapen om ooit spontaan wakker te worden, terwijl weer andere herinneringen misschien nooit wakker zullen worden.
De impact van een mooie herinnering of een schakel van mooie herinneringen geeft ons een vredige, rustige basis. Hoe anders is dat met een nare ervaring of een reeks vervelende of ‘vergeten’ ervaringen. We kunnen er nog volkomen ontregeld door raken.

Fysieke klachten door emotioneel trauma

Als mensen heel erg schrikken, bevriezen ze als het ware in dat moment. De emoties die door de schrik worden opgeroepen kunnen niet altijd direct worden verwerkt of geuit en zetten zich vast in het lichaam. Uiteenlopende lichamelijke klachten kunnen zodoende ontstaan. Als de binnengehouden emoties in een sessie alsnog worden geuit, kan het lichaam de ladingen loslaten en zijn de fysieke klachten over, op z’n minst sterk verbeterd.

Aangehechte energie

Alle mensen dragen niet-eigen energieën bij zich. De meeste aangehechte energie is niet bewust bij je gekomen. Je kan bijvoorbeeld energie van je (groot)ouders of van andere familieleden bij je hebben, of van vrienden en collega’s. Het kan evengoed aangehechte energie zijn van gestorven ‘eigen’ levens of van gestorven ‘niet-eigen’ levens. Als het nodig is kan elke aangehechte energie verwijderd worden.
De therapie gaat voorbij aan de grenzen van de eigen persoonlijkheid. Naast vorige levens kan men ook dingen ervaren die niet uit de eigen persoonlijkheid voortkomen of de eigen persoonlijkheid te boven gaan, zoals geestelijke ervaringen, telepathische ervaringen en mystieke ervaringen. Daarom wordt deze vorm van therapie ook wel Transpersoonlijke Psychotherapie genoemd.

Overlevingsmechanismen

Om geen pijn en verdriet meer te voelen, ontwikkelen we instinctief een overlevingsstrategie. Vermijdingsgedrag bijvoorbeeld, of een minderwaardigheidscomplex. Mogelijk krijgen we zelfs lichamelijke klachten. We zijn er meesters in dit proces voor de buitenwereld onder de radar te houden, ondertussen weten we heel goed dat er iets niet klopt. Ingesleten gedachten en overtuigingen zijn taai en beperken ons. 

Enkele voorbeelden van overlevingsmechanismen:
  • Anderen pleasen of jezelf wegcijferen 
  • Een muur opzetten, een schild om je heen trekken
  • Vluchtgedrag tonen 
  • Opstandig gedrag tonen, ruzie opzoeken
  • Troost zoeken in verslavingen
  • Competitief zijn, geldingsdrang tonen (dan krijg je tenminste waardering)
  • Doorschieten in perfectie (voorkomen van lastige kritiek)
  • Negeren van de eigen behoeften
  • Anderen de schuld geven van jouw problemen
  • Compensatie zoeken in het domineren/controleren van anderen
  • Overdreven kritisch naar anderen toe zijn (vastgezette boosheid om wat je zelf niet kreeg)
  • Ontkennen of bagatelliseren van het eigen trauma

Is regressietherapie paranormaal?

Waarnemen zonder gebruik te maken van de ons bekende vijf zintuigen is een kwaliteit die bij iedereen in zekere mate ontwikkeld is. Tijdens regressietherapie wordt ons bewustzijn verruimd (verhoogde intuïtieve gevoeligheid) en dat gaat eigenlijk vanzelf. Hierdoor zijn we in staat herinneringen op te halen die we objectief beschouwd niet kunnen weten. Zodra we in een vorig leven terechtkomen gaan we alweer een stapje verder. We ervaren bijvoorbeeld een leven in oorlog of gevangenschap, of we zijn van het andere geslacht. Ook al geloof je niet in het bestaan van vorige levens, je zult ervaren dat zo’n belevenis geheel chronologisch en vooral logisch verloopt (anders dan dromen waarin je van de hak op de tak springt). En ook al kun je en wil je het voor jezelf niet verklaren, vertrouw gewoon op het proces. Alles valt wonderbaarlijk op z’n plek.

Wat als je niet in reïncarnatie gelooft?

Voor het effect maakt het niet uit of je wel of niet in wedergeboorte van de ziel gelooft. Zie het als een mindset en niet als een religie of overtuiging. De therapie gaat slechts uit van innerlijke gewaarwordingen. Ook niet iedereen gaat trouwens terug naar een (zogenaamd) vorig leven. Als het toch gebeurt, is het eigen onderbewustzijn daarin leidend. 

Stel nou dat je in een ervaring terechtkomt die overduidelijk niet bij jouw huidige leven hoort. Ik adviseer je om je er wel gewoon voor open te stellen, want datgene wat uit het onderbewuste naar boven komt wil iets belangrijks vertellen over jouw innerlijke belevingswereld, die altijd te spiegelen is aan jouw actuele situatie/problematiek waarvoor je in regressie kwam.

Een nuttige aanvulling: Wanneer een ‘energetische’ aanwezigheid van iemand anders zich aandient in jouw sessie, dan heeft deze ‘vreemde energie’ zich al langere tijd via jouw gevoelens, gedrag en lichaam gemanifesteerd. Ook al ligt de oorsprong van zo’n energie soms heel ver terug, het komt er bij jou alsnog uit. Wanneer je na de sessie vasthoudt aan de mening dat je fantasie vast met je aan de haal ging, jouw herstel is er niet minder om. 

‘Op latere leeftijd werd het mij duidelijk dat het wiel van geboorte en dood steeds maar blijft doordraaien, zolang het vuur van verlangen in ons brandt, wat steeds weer tot verdriet, smart en lijden voert.’ (Marcel Messing, antropoloog, filosoof, auteur)